Wyszukiwarka Google



Komunikacja

Ważne telefony

  • Rada Osiedla: 326 08 75
  • Policja: 997
  • Pogotowie: 999
  • Straż pożarna: 998
  • Straż Miejska: 986
  • Pogotowie Energetyczne: 991
  • Pogotowie Gazowe: 992
  • Pogotowie Ciepłownicze: 993
  • Pogotowie wodno-kanalizacyjne: 994
  • Informacja MPK: (071) 321 72 71
  • Informacja PKS: 0 300 300 121 do 125 (TP S.A.), 0 708 30 80 80 (Dialog), * 720 81 21 (tel. Komórkowe)
  • Informacja PKP: 94 36, (071) 717 33 33
  • Informacja LOT: (071) 358-13-81
  • Biuro rzeczy znalezionych: (071) 355 09 19
  • Biuro Numerów TP: 118 913
  • TeleCentrum Dialog: 0 801 700 700

Pogoda

Pogoda w Wrocławiu

Kursy Walut

Kursy walut
Money.pl - Serwis Finansowy nr 1
NBP 2017-08-17
USD 3,6258 -0,49%
EUR 4,2541 -0,43%
CHF 3,7569 +0,44%
GBP 4,6738 -0,49%
Wspierane przez Money.pl


Psie Pole - (niem. Hundsfeld, w 1743 przejściowo Friedrichstadt) - wieś następnie miasto nad rzeką Widawą na Dolnym Śląsku, w powiecie oleśnickim, 1 kwietnia 1928 wcielone do Wrocławia. Obecnie osiedle stanowi centralną część samorządowo-administracyjnego osiedla Psie Pole Zawidawie na terenach dzielnicy Psie Pole w północno-wschodniej części miasta. Psie Pole Zawidawie - na mocy Uchwały Rady Miejskiej Wrocławia nr. XXIX/2258/04 z dnia z dnia 18 listopada 2004 r. zostało utworzone z grupy osiedli Psie Pole, Zakrzów, Zgorzelisko i Kłokoczyce na terenie byłej dzielnicy Psie Pole osiedle Psie Pole Zawidawie. Stało się jednostką pomocniczą Miasta a mieszkańcy tworzą wspólnotę samorządową w granicach obszaru osiedla.Psie Pole-Zawidawie zamieszkuje około 23,6 tys. osób (2005 r.).


PSIE POLE
Wokół nazwy "Psie Pole" powstało podanie, oparte na relacji Wincentego Kadłubka[1], opisującego w swojej kronice bitwę na Psim Polu, która według niego miała się w tej okolicy odbyć w roku 1109 pomiędzy wojskami króla niemieckiego Henryka V a oddziałami Bolesława Krzywoustego. Tymczasem współczesne badania historyków wskazują, że nazwa wywodzi się z faktu, że tutejsze ziemie nie miały wielkiej wartości, były liche, czyli psie[2]. Istnieje także pogląd, cytowany przez prof. Stanisława Trawkowskiego, że nazwa Psie Pole odnosi się do terenu przeznaczonego dla książęcej psiarni[3].
Psie Pole powstałe wokół rynku dawnego miasteczka i w pobliżu kościoła św. Jakuba i Krzysztofa, zabudowane jest kamienicami z przełomu XIX i XX wieku. Sam kościół św. Jakuba i Krzysztofa jest znacznie starszy, pierwsze wzmianki o nim pojawiają się w 1206. Wieś lokowana w 1252, od 1294 znajdowała się w Księstwie Głogowskim, następnie - po jego podziale w 1312 - w Księstwie Oleśnickim, na granicy z Księstwem Wrocławskim.
Prawa miejskie przyznano Psiemu Polu prawdopodobnie od XIV lub początku XV wieku, rada miejska wzmiankowana po raz pierwszy w 1408, a wójt - w 1473. W 1442 Psie Pole, a zarazem i kościół zostały złupione przez najemną armię wrocławską pod dowództwem L. Assenheimera, być może z tego okresu pochodzą zachowane do dziś fragmenty XV-wiecznych murów. W 1476 nadano miastu prawo targu solnego. We wrześniu 1559 w Psim Polu odbył się zjazd książąt śląskich. Od 1592 miasto stanowiło własność klasztoru św. Wincentego.
W 1806 Psie Pole zajęli Francuzi - wojska napoleońskie oblegające Wrocław - dopuszczając się tu gwałtów i grabieży pomimo, że władze miasteczka poleciły mieszkańcom oddawanie okupantom wszystkiego, czego tylko zażądają. Swą kwaterę w Psim Polu miał przez pewien czas brat cesarza Napoleona - Hieronim Bonaparte. Po sekularyzacji dóbr kościelnych w 1810 miasto przeszło na własność państwa pruskiego.
W 1789 miasteczko liczyło 769 mieszkańców w 89 budynkach (26 z nich było krytych dachówką), w 1830 - 829 w 96 budynkach, w 1866 - 1031, w 1899 - 1766, w 1905 - 2168 mieszkańców zamieszkujących 143 budynki, a w 1910 - 2472 mieszkańców. 1 listopada 1886 otwarto stację kolejową (obecnie Wrocław Psie Pole) na linii Wrocław-Oleśnica. W 1881 Psie Pole posiadało już łączność telefoniczną z Wrocławiem, w 1894 wybudowano tu łaźnię miejską, w 1905 - sieć gazową, a w 1912 - wodociąg.

ZAKRZÓW
Osiedle w północno-wschodniej części Zawidawia, na wschód od rzeki Dobrej i na północny wschód od Pawłowic. Jego obecna nazwa pochodzi od topograficznego terminu, oznaczającego niegdyś miejsce za krzami (krzakami). Dawna nazwa niemiecka to Sacrau (zależnie od pisowni, także Sackrau oraz Sakrau).
Przez Zakrzów wiodła stara droga na Oleśnicę i Kalisz, poswiadczona posrednio w zapisach już w I w n.e. Była ona odnogą szlaku bursztynowego prowadzącego z Bałtyku do Włoch i wybrzeży Adriatyku. Początki istnienia osady sięgają XIII wieku. Najstarszy przekaz źródłowy o wsi pochodzi z 1253 roku z dokumentu, którym papież Innocenty IV zatwierdza klasztorowi premonstratensów św. Wincentego na Ołbinie szereg posiadłości podwrocławskich, w tym także Zakrzów. Wymieniony wówczas jako Zakrou (w 1302 – Zakrow).
W roku 1785 w zakrzowie mieszkało 197 mieszkańców, w tym 6 kmieci, 20 zagrodników i 3 chałupników. We wsi był folwark i młyn wodny. Osada była własnością klasztoru św. Wincentego do początku XIX w. Sytuacja zaczęła się zmieniać po przeprowadzonej w 1810 r. sekularyzacji zakonów. Do miejscowości napłynęli przedsiębiorcy i rzemieślnicy, co przyczyniło się do rozwoju okolicy. Do 1845 we wsi powstał browar, gorzelnia, dwie gospody, młyn papierniczy oraz kuźnia. 40 domów oraz folwark zamieszkiwało 249 osób, w tym 7 rzemieślników i 6 przekupni. Miejscowa ludnośc hodowała 810 owiec. Zakrżów należał wtedy do księstwa Oleśnickiego a później do powiatu Oleśnickiego.
1 listopada 1886 roku nastąpiło otwarcie linii kolejowej z Psiego Pola do Brochocina Trzebnickiego, która przebiegała przez Zakrzów. Docelowo miała to być część planowanej przez Towarzystwo Kolei Prawego Brzegu Odry linii, biegnącej aż do Szczecina, ale skończyło się na odcinku do Trzebnicy. Niemniej fakt ten przyczynił się do rozwoju wsi, gdyż zyskała ona dobre połączenie z Wrocławiem, a w okolicy zaczęły powstawać warsztaty kowalskie i odlewnicze oraz związane z przemysłem metalowym.
Nieco wcześniej, bo 1 kwietnia 1886 roku na terenie lokalnej piaskowni robotnicy przypadkowo natrafili na trzy grobowce nazwane książęcymi. Lista przedmiotów w nich znaleziona jest długa, znajduje się na niej piękna bizuteria ze złota, srebra i brązu, ozdoby z bursztynu, naczynia gliniane i drewniane a także szklane, monety rzymskie z lat 161-270 itp. Spoczywlai w nich przedstawiciele moznego rodu, który przybył na Śląsk w I połowie IV wieku. Znalezisko to określa się dziś mianem "skarbu zakrzowskiego".
W czasie II wojny światowej na terenie Zakrzowa istniał fabryczny obóz pracy przymusowej, w którym przebywało ok. 200 osób, w tym 100 Polaków.
Pod koniec wojny najbardziej zaciekłe walki na tym terenie rozpoczęły się 10 lutego 1945. Wtedy to Rosjanie przeniknęli na teren fabryki papieru (dzisiejszy Polar) i stamtąd atakowali tamtejsze osiedle (Feierabendsiedlung – "Osiedle po pracy", osiedle domków jednorodzinnych w okolicy dzisiejszej ulicy Kopańskiego), zagrażając jednocześnie położonej w pobliżu stacji kolejowej Psie Pole. Osiedla bronił batalion Tenschert, który jednak nie był w stanie poradzić sobie z rosnącym naporem Armii Czerwonej. Z pomocą przyszedł batalion Günther, który zasilił pułk majora Mohra broniący okolicy. Zaskoczeni Rosjanie zostali wyparci, po krótkim starciu batalion osiągnął północny skraj Zakrzowa. Pozornie zdobyto cel, ale na horyzoncie pojawiły się już rosyjskie czołgi. Aby nie zostać odciętym, niemiecki oddział zmuszony był wycofać się na pozycję wyjściową.
Major Mohr podjął jednak decyzję o kolejnym ataku, którego powodzenie miało zależeć tylko od zaskoczenia Rosjan. Udało się w ten sposób wyprzeć ich za linię kolejową. Mimo to sytuacja Niemców się pogarszała. Dochodziły informacje o wzmocnieniu sił po stronie radzieckiej i planowanym natarciu Rosjan. Wobec tych doniesień nocą z 15 na 16 lutego wojska niemieckie wycofały się niepostrzeżenie za linię Widawy. 16 lutego wojska radzieckie wdarły się do miejscowości i nie napotykając żadnego oporu, dotarły aż do Psiego Pola.[4]
Wieś nie odniosła znaczących zniszczeń wskutek działań wojennych. Właśnie dlatego w 1945 roku w Zakrzowie została ulokowana siedziba wójta i Urząd Gminy Zakrzów, w której skład obok samego Zakrzowa wchodziły Sybilin (dzisiejsze Szczodre), Gorlice (dziś osiedle Zgorzelisko), Wilczyce, Kiełczów, Kiełczówek, Domaszczyn, Mirków i Długołęka. Stan ten utrzymywał się do 1951 roku, czyli do chwil przyłączenia Zakrzowa do Wrocławia. Pierwszym po wojnie polskim sołtysem Zakrzowa był pan Józef Zgarłowski a ostatnim pan Józef Pająk. Już w 1947 powstał we wsi klub sportowy Stal Zakrzów (dzisiejszy Polar Wrocław). W 1951 roku nastąpiło przyłączenie miejscowości do Wrocławia. W 1952 powołano do istnienia Zakłady Metalowe Zakrzów, późniejsze ZZSD Polar.
Do roku 1970 Zakrzów był osiedlem rolniczym o luźnej zabudowie jednorodzinnej i wielorodzinnej. Osiedle zamieszkiwało 3294 osób w tym 1643 mężczyzn. Na osiedlu było 280 budynków mieszkalnych i 276 gospodarstw rolnych. Hodowano 75 sztuk bydła i 90 sztuk trzody chlewnej oraz 25 koni i 4 owce. Ziemie znajdujace się wokół Zakrzowa zakfalifikowano od klasy IIa do IVb. Kanalizację zaczęto budować w latach 1965-1967. W czasach PRL zakład był największym producentem sprzętu AGD w kraju. Na potrzeby jego pracowników w latach osiemdziesiątych wybudowano osiedle bloków z wielkiej płyty przy drodze E67.
W czasach PRL osiedle nosiło miano Osiedla Moskiewskiego, a nazwy ulic pochodziły od nazw miast bloku wschodniego. Aktualnie osiedle nosi nazwę Osiedle im. Jana III Sobieskiego, a nazwy ulic są związane z patronem osiedla, chociaż niektóre ulice nieopodal osiedla zachowały swoje stare nazwy.
Do końca lat dziewięćdziesiątych Szkoła Podstawowa nr 41 na Zakrzowie mieściła się w dwóch budynkach przy ul. Okulickiego i Zatorskiej (W czasie II wojny światowej budynek przy ul. Zatorskiej zamieniono na szpital). Obecnie szkołę zlikwidowano; dzieci uczęszczają do szkoły podstawowej nr 44 na Osiedlu Sobieskiego wybudowanej w 1985 r. została wybudowana a w 1990 r. została nazwana imieniem Jana III Sobieskiego.
Budynki po szkole 41 przy ul. Zatorskiej zajmuje obecnie Szkoła Społeczna, oraz punkt kontaktowy redakcji "Zawidawieści" (gazeta finansowana jest ze środków EFS, nakład wynosi 2000 egzemplarzy) od października 2006 r. Drugi budynek przy ul. Okulickiego przejęła Fundacja Przyjazny Dom im. Stanisława Jabłonki. W budynku znajduje się Środowiskowy Dom Samopomocy oraz Zespół Mieszkań Chronionych. Ośrodek dofinansowała Gmina Wrocław.
W latach 90. XX wieku zostało zlikwidowane połączenie kolejowe na trasie Psie Pole – Trzebnica. Obecnie przez Zakrzów przejeżdżają wyłącznie pociągi towarowe, do fabryki sprzętu AGD Polar. Komunikację zbiorową obsługuje MPK Wrocław. Osiedle zakrzowskie po powodzi w 1997 roku zanotowało wzrost inwestycji w sektorze budowlanym[5]. Od 4 sierpnia 2003 r. przy ul. Armii Ludowej ma swoją siedzibę Krajowy Rejestr Długów Biuro Informacji Gospodarczej S.A. W dniu 18 listopada 2004 r. na mocy Uchwały Rady Miejskiej Wrocławia osiedle Zakrzów weszło w skład nowo utworzonej jednostki samorządowej zwanej Psie Pole Zawidawie.

ZGORZELISKO
Osiedle we wschodniej części Zawidawia. Od wschodu graniczy z gminą Długołęka, od południa przez Widawę z Kowalami, od zachodu i północy z Psim Polem. Północna granica z Psim Polem biegnie od ulicy Gorlickiej (w poblizu jej zbiegu z ulicą Kordiana) ulicą Litewską i dalej przez pola aż do granicy miasta. Przed budową osiedla "Bolesława Krzywoustego" pomiędzy ulicą Litewską a Kiełczowską, pola na których zbudowano to osiedle należały właśnie do Zgorzeliska. Wybudowane osiedle wcielono do Psiego Pola.
Wieś pierwszy raz wzmiankowana w dokumencie z 1466 r. pod nazwą Garlitz (od 1736 r. używana nazwa Görlitz) jako własność prywatna. Zwana była również Zgorzelcem lub Gorzelcem. Nazwa ta oznaczała miejsce wypalone w lesie, przypuszczalnie w związku z przygotowywaniami ziemi pod uprawę. W 1785 mieścił się tu dwór z folwarkiem i szkołą. Wie wsi było 206 mieszkańców w tym 28 zagrodników i 4 chałupników. W XVII stuleciu osada zmieniała właściciela conajmniej 2 krotnie a w XVIII styleciu czterokrotnie. W roku 1845 we wsi było już 40 domów które zamieszkiwały 264 osoby. Nadal istniał folwark wraz z dworem i szkoła, która otrzymywała stałą dotację pieniężną od ziemianina Sandreckiego. We wsi był również wiatrak, browar, gorzelnia, 2 gospody oraz 4 przekupnie. 11 rzemieślników zajmowało się świadczeniem usług. Mieszkańcy hodowali 134 sztuki bydła i 650 owiec.
Przed rokiem 1945 dwór należał do rodziny von Reuss. 16 lutego 1945 wieś zajęły wojska alianckie a podczas działań wojennych obszar ten nie został zniszczony. Po wojnie Görlitz przemianowano na Gorlice, dwór przebudowano na szkołę w 1965 r.W latach 1945-1951 Gorlice administracyjnie wchodziły w skład Gminy Zakrzów w Powiecie oleśnickim, sołtysem wsi był pan Andrzej Szczyrko. W 1951 jako Zgorzelisko przyłączono do Wrocławia.
Około roku 1970 było to osiedle rolnicze mające urodzajne gleby i dobre warunki do rozwoju warzywnictwa. Osiedle zamieszkiwało 1749 mieszkańców (w tym 1130 mężczyzn). Liczba domów wynosiła 151 a gospodarstw rolnych 162. Chodowano 65 sztuk bydła, 72 świnie i 31 koni.
W latach 70 rozpoczęto budowę osiedla z "wielkiej płyty". To zmieniło kierunek rozwoju Zgorzeliska, zmniejszyła sie ilość gospodarstw ogrodniczych, zaczęły powstawać nowe domki jednorodzinne. Dziś Zgorzelisko jest spokojnym osiedlem willowym. Na osiedlu znajdują się zabudowania wiejskie z przełomu XIX i XX wieku, pewna liczba domów podmiejskich z lat 20. i lat 30. XX wieku oraz miejskie budynki z lat 70., a także pewna liczba gospodarstw ogrodniczych.

KŁOKOCZYCE
Wieś (do 1945 niem. Glogschütz, później przejściowo pod nazwą Głuszyce[6]), a od 1973 osiedle we wrocławskiej dzielnicy Psie Pole.
Od południowego zachodu przez Widawę graniczy z Sołysowicami, od północnego zachodu z gminą Wisznia Mała, od północy z Biskupicami Widawskimi, od północnego wschodu z Pawłowicami, od wschodu z Zakrzowem, od południowego wschodu z pozostałą częścią Psiego Pola Zawidawia. Nazwa osiedla wywodzi się ponoć od przezwiska Kłokoczka. Kłokoczka południowa jest to krzew o wysokości 2 do 4 m, licznie występującego kiedyś w tej okolicy, dziś jednak rzadko spotykanego.
Osadnictwo na terenach należących do dzisiejszych Kłokoczyc istniało już w I w. n.e., a więc z początku okresu wpływów rzymskich, czego dowodzi ceramika z odkrytego cmentarzyska.
Najstarsza wzmianka o osadzie pochodzi z dokumentu wystawionego ok. 1300, zapisano wówczas nazwy Clokzithi i Glocziti. Kolejno pisano w 1354 – Glogschycz, 1651 – Glockschütz, 1785 – Glockschuez. Poczynając od pierwszego zapisu historycznego, aż do 1810 wieś należała do klasztoru św. Katarzyny we Wrocławiu, a natępnie przeszła w ręce prywatne i nalezała do parafii w pobliskim Psim Polu. Jak wykazał Aleksander Rombowski w r. 1966 żyli jeszcze w Kłokoczycach Polacy miejscowego pochodzenia. W 1785 było 82 mieszkańców (w większości katolików), w tym 17 zagrodników, 2 chałupników. Folwark wysiewał rocznie 173 krocie zboża, katolicy chodzili do kościoła w Psim Polu a ewangelicy w Pasikurowicach.
W r. 1845 było we wsi 26 domów, folwark, i młyn wodny, zamieszkiwało tam 173 mieszkańcow a w tym juz tylko 68 katolików. Mieszkali tu także 3 rzemieślnicy i 1 przkupień.
Kłokoczyce zostały zdobyte przez wojska rosyjskie około 15 lutego 1945 roku.
Pierwszym sołtysem wsi po wojnie był pan Józef Syta a ostatnim, przed właczeniem jej do Wrocławia pan Marian Hacko. Do 1970 roku wieś należała do gromady Pasikurowice w powiecie Trzebnickim, a odtąd do gromady Widawa w powiecie Wrocławskim.
W grudniu 1970 było tu 198 mieszkańców (w tym 103 mężczyzn). Z rolnictwa utrzymywało się jeszcze 51 osób przy 32 gospodarstwach rolnych. Mieszkańcy hodowali 67 sztuk bydła, 52 sztuki trzody chlewnej, 21 koni i 13 owiec. We wsi znajdowało się 40 budynków mieszkalnych a ich liczba z roku na rok się powiększała. Powierzchnia Kłokoczyc wynosiła 121 ha.
Do miasta osiedle włączono w 1973 potrzebą wyrównania granic miasta w tym rejonie. 18 listopada 2004 r. na mocy Uchwały Rady Miejskiej Wrocławia osiedle weszło w skład nowo utworzonej jednostki samorządowej zwanej Psie Pole Zawidawie.
Samo osiedle ma charakter izolowanej osady wiejskiej, jego teren jest gęsto poprzecinany siecią małych i większych kanałów (w tym Kanału Kłokoczyckiego) i rowów melioracyjnych łączących się z rzekami Dobrą i Widawą, przepływająca przez Kłokoczyce Dobra właśnie tutaj wpada do Widawy. Obecnie rzeka Dobra jest południową granicą osiedla.

[1] kroniki W. Kadłubka
>> Na dowód tego istnieje jeszcze nazwa miejsca, bowiem zbiegła się tam niezmierna sfora psów, które pożerając tyle trupów zapadły w jakąś szaleńczą dzikość, tak że nikt nie śmiał tamtędy przejść, i dlatego owo miejsce nazywa się Psim Polem <<
[2] Encyklopedia Wrocławia, Wrocław 2000, str. 688
[3] Podobną etymologię mają liczne w Polsce - w tym cztery na Dolnym Śląsku - miejscowości o nazwie Psary
[4] Marek Krajewski: Festung Breslau. WAB. ISBN 83-7414-210-3
[5] Osiedle mimo bliskości rzeki Dobrej nie ucierpiało na skutek powodzi. Od zalania uchroniło między innymi wyższe położenie osiedla n.p.m. od osiedli znajdujących się bliżej centrum miasta.
[6] wg mapy topograficznej z 1948 "kłokoczyce", wg planu miasta z 1956 "Głuszyce"



Galerie

Nasze osiedle

Osiedle w internecie

Ciekawe strony